Reisverslagen 

deel 9: 6 mei

Al enkele dagen trekken we over de “Tierra de Campos”: een hoogvlakte tussen Burgos en Léon. Gelukkig zijn de weergoden ons goed gezind. Er zouden hagelbuien komen, maar die zijn gelukkig uitgebleven, wel blijft de wind ons al dagen parten spelen. Windkracht 8, recht van voor en ijzig koud. We zijn helemaal dubbel gekleed en hebben de handschoenen hard nodig, toch kunnen die niet voorkomen dat de kloven spontaan in je handen barsten.

Vanmorgen moesten we na een licht ontbijt van thee en biscuit eerst 30 km tegen de wind in voor we de eerste stokbroden konden halen. Daarna nog 17 km voor we wat andere voeding tegenkwamen. Dat waren dus aardig wat km’s zwoegen tegen de wind in op een slecht gevulde maag. Alleen maar rijden op de Tierra de Campos, geen verkeer, geen werkende mensen en verlaten uitgestorven dorpjes. Het zet je wel aan het denken: duizenden en duizenden mensen trokken hier door deze streek. Nu ben jij in deze ‘oneindigheid’ het voorttrekkende stipje. Je verplaatst je op de lijn die tijd heet, je was er niet, nu verschijn je even, dan verdwijn je weer in het tijdsloze...
Al fietsende denk je bijna vanzelf na over je eigen rol in die tijd, en over de rol van al die mooie dingen om je heen.  
Zo geniet Ton van elke vogel die hij ziet, hij kent het geluid, volgt ze met zijn ogen en weet hoe ze leven. Ik geniet onder andere van de bloemenpracht in de berm en ook wel van de andere Spaanse “bloemen”. Ze zijn wel aanwezig, maar ik zie toch veel liever m’n eigen “bloem” in Ugchelen!!

Met een gunstige wind (dus niet nog harder uit het westen) zijn we waarschijnlijk volgende week op onze bestemming; Santiago de Compostella.

Groeten van de Santiagogangers

< terug naar reisverslagen <